...
Dün bütün Almanya'da öğrenciler sokaklara dökülmüştü. Eğitim sistemindeki çarpıklıkları protesto eden öğrenciler, taşkınlık yapmadan ( en azından Hannover'de ) esprili bir şekilde dertlerini dile getirdiler. Hava sıcaktı. Polis çok gereksiz bir şekilde gergin ve sinirliydi. Eyalet Başbakanlığı önünde son bulan miting ne ilk ne de son olacak sanırım.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
...
erdemli şehir - erdemli insan - intro
http://www.youtube.com/watch?v=l4xJUkMYtq0
Üzerinde çalıştığım film-essay projelerinden biri. Farabi, Aristo, Platon ve başka filozofların
yazıları metnin belkemiğini oluşturacak.
Kullanılacak fotoğraflar tamam. Video çekimleri yakında başlayacak.
Çekimlerde Canon EOS 5D Mark II kullanılacak.
- Fotoğrafçı eğitimi 35 yaşından sonra başlamalı...
- Milyarlık makinelerle yoksul fotoğrafı çekilmemeli...
- Ben bu fotoğrafı anlamadım, demek ki fotoğraf kötü...
- Fotoğrafta anlatılan konu belirgin olmalıdır...
- Fotoğrafçı ancak yerel düşünürse başarılı olabilir...
- Fotoğraf çekmeyen, fotoğraftan anlamaz...
Bundan tam on sene önce, 1999' da, tek kişilik bir oyun oynamıştım.
Jean Cocteau tarafından 1933 senesinde yazılan La Voix Humaine/Die Geliebte Stimme
isimli bu oyun, Maria Casares, Anna Magnani, Hildegard Knef ve Klaus Kinski tarafından da oynanmıştı.
70 dakika hiç durmadan, sürekli konuşarak,dünya tiyatrosundan önemli karakterlerin (Hamlet gibi) ve tiyatrocuların ( Peter Brook gibi) replikleri ve söyledikleri sözlerle, seyirci ile interaktif olarak oynadğım bu oyun beni epey zorlamıştı. Ben halen çok kötü bir performans sergilediğimi düşünüyorum.
Bu oyun esnasında kullandığımız müzik parçalarından birisi de, Ne me quitte pas isimli muhteşem şarkıydı.
Bundan kısa bir süre önce bir köşe yazısında bu şarkı ve Jacques Brel üzerine bir kaç cümle yazılmıştı.
On sene öncesini hatırladım, youtube' da bu klibi buldum ve zevkten dört köşe oldum.
Jacques Brel' in mimiklerinden bütün yüreği okunuyor. Günümüzde klip çeken bazı " sanatçılara " biraz ders olması dileğiyle.
http://www.youtube.com/watch?v=kZSAkCdLzkg
..
Bugün içimden, büyük ozan Muhlis Akarsu' yu ve nezdinde diğer güzel insanları anmak geçti.
Çok sevdiğim bir türküsü.
http://www.youtube.com/watch?v=Xy_z8SFqPeg&feature=related
:(
---------------------------------------------------------------------------------------
...
A. Murat Eren son yazısında Wabi-Sabi felsefesine yer vermiş.
http://www.meren.org/blog/2009/02/wabi-sabi-ve-fotograf-uzerine
Çok keyif aldığım bu yazının altına şöyle bir yorum bıraktım:
...
Benim için, Wabi-Sabi ile tanışalı ortalama 20 sene oluyor. Japon şiiri ( Haiku ) ile ilgilenirken rastlamıştım bu estetik anlayışa. Genellikle almanca kaynaklı olarak araştırdığım içinde, çok sağlıklı, verimli bilgiler elde edememiştim. Almanca olarak bile, anlayabilmekte,kavrayabilmekte zorluk yaşadığım bu felsefeyi başka insanlarla paylaşmak istediğimde, sınırlarımın farkına vardıkça çok kızıyor ve üzülüyordum.
Türkçede ise bu sınırlar, resmen Çin Seddine dönüşüyordu.
Zamanla, kızmayı bırakıp, sadece üzülmeye başladım.
Şimdi ise, bu çok güzel ve dopdolu yazı ile karşılaşınca, keyif aldım.
Fotoğraf üzerinden düşünmeye devam edecek olursak, fotoğrafsal ırkçılık yapan bazı fotoğraf yobazlarının, 150 fırın ekmek yemiş olsalarda, " bilinçli " bir şekilde kabul edemiyecekleri bir felsefedir Wabi-Sabi, bana kalırsa.
Kendi bahçemde bazı taşların yerini bulmasına sebep olan bu yazı için çok teşekkürler, efendim :)
...
Einstein' nın relativite teorisiyle de alakalı bir durum. Yer-Zaman, falan-filan... :)
Aşağıda sözünü ettiğim " SANSÜR " konusunda ilginç bir gelişme oldu. Bağlantısını da vermiş olduğum bu garip söyleşi, sessiz sedasız silinmiş.
:)
http://www.youtube.com/profile?user=Rangefindergeneral&view=videos
Seyredilmesi gereken bazı videolar.
http://www.fotoritim.com/yazi/internette-chat--gultekin-cizgen-orhan-cem-cetin-tahir-un
1 Şubat gecesi, yukarıda bağlantısını verdiğim bu "muhteşem" söyleşinin altına kızgın bir okuyucu olarak bir yorum bıraktım:
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
... Ne kadar da içi " boş " bir söyleşi.
Tebrikler.
:(
...
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Şu ana kadar yayınlanmadı. Yani, sansüre uğradı.
Gültekin Çizgen gibi, fotoğrafsal ırkçılık yapan, fotoğrafsal bir yobazın, işkembeden salladığı
hurafeleri düzenli bir şekilde yayınlayan bu sanal fotoğraf dergisi
Sınırsız Fotoğrafçılar Grubu'na
ait bir oluşum.
Takdir sizin.
:)
Az kaldı, cebinden çakısını çıkarıp, Peres'i ve moderatörü çizecekti, abimiz...
Nedense aklıma Malkoçoğlu geldi birden...
Cık cık cık...
Moderatörle de nerdeyse birbirlerine el-ense çekiyorlardı.
Arbeit Macht Frei. Nazi Toplama Kamplarının Girişinde bulunan Parola.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Almanya'da ve Avrupa'nın bazı diğer ülkelerinde son zamanlarda Vatandaşlık Parası ile ilgili tartışmalar artıyor.
Bu fikrin savunucuları, devletlerin vatandaşlarına çalışmalarına gerek olmadan geçimlerini sağlayabilecekleri asgari bir ''maaş'' bağlamasını talep ediyorlar.
Bu destek sayesinde vatandaş hiç bir şekilde çalışmasa da, yaşamını sürdürebilecek bir maddi özgürlüğe sahip olacak.
Biliyorum, Türkiye'de de buna benzer bir fikri ortaya atanlar var ama, bana kalırsa bu tipler daha çok "Trittbrettfahrer'' kategorisine giriyor. Böyle bir fikri '' Biz iktidara gelirsek.. '' gibi cümlelerle ortaya atarsanız, sizi hiç kimsenin ciddiye almasını beklemeyin, çünkü hak etmiyorsunuz.
Avrupa'da bu tezi savunanlar, biraz daha ciddi insanlar. Bilim adamları, ekonomi de söz sahibi olan kişiler, uzmanlar ve benzerleri.
Ekonominin nabzını tutan insanlar yani.
Teknoloji gün geçtikçe ilerliyor. İnsanların yaptığı çoğu işler artık robotlar ve benzeri yardımcı araç-gereçler tarafından üstleniyor. Japonya' da artık hizmetkar robotlar gündelik yaşamda yerlerini alıyorlar. Ev işlerini, yaşlıların ve çocukların bakımını ve benzer sorumlulukları sorunsuzca halledebilecek donanıma sahip olan bu robotlar yakın bir zamanda daha da gelişerek bizim hayatımızda da yer alacaklar.
Yakın tarihimizin en kafalı alman filozoflarından Hannah Arendt ' Uns geht die Arbeit aus - İşimiz tükeniyor " gibi karamsar ve olumsuz bir yaklaşım ortaya koymaktadır. (Vita activa oder Vom tätigen Leben,1960 )
Ben bütün bu gelişmeleri daha olumlu buluyorum. Yaşadığımız bu süreci sadece doğal bir gelişimin sonucu olarak görüyorum.
Eskiden atla, deveyle seyahat ediyorduk, şimdi ise araba, tren ve uçaklar ile. Yakın bir tarihte uçan arabalar piyasaya gelecek. Bizler tatilde artık Ay'a uçacağız.
Kıssadan hisse,
Devrim
(yani ben)
Evrim' i seviyor
:)
Bu yazıyı, sayın Erdal Kınacı'nın Fotoritim dergisinde yayınlanan '' Işığı Hapsetmek'' isimli yazısına ithafen yazdım.
http://www.fotoritim.com/yazi/erdal-kinaci-bakis--isigi-hapsetmek
Avrupa Birliği bu kanunu şimdi bütün üye ülkelerde hayata geçirmeye çalışıyor. Böylece bütün üye ülkelerde bu katliamı inkar etmek, yalanlamak kanunen suç kapsamına girecek. Buna, Avrupa'nın aydınları şiddetle karşı çıkmaktalar.
Bu kişiler aşırı, sağ görüşlü değiller. Bu entellektüellere göre, böyle bir konuda ancak tarihçiler belirli kıstasları koyabilirler. Onlara göre bir herhangi bir devletin veya bir hükümetin böyle durumlarda nihai saptamalarda veya cezai yaptırımlarda bulunması mümkün olamaz.
İfade özgürlüğünden de öte, bu tür yasaklamaların daha vahim sonuçlar yaratacağı gün gibi ortada. Buna en güzel veya en yakın örnek, Türkiye. Kanunlar, cezai yaptırımlar yardımı ile putlaştırmaya çalıştığımız insanların ve kurumların bundan daha büyük zarar gördüğü, yıprandığı, anlaşılmadığı ve sonuç olarak kabul görmediği, reddedildiği veya en azından yanlış algılandığı her gün yeniden tescilleniyor. Bu da, karanlık emelleri olan aşırı milliyetçilerin, radikal görüşlü tiplerin ekmeğine yağ sürmekten başka birşeye yaramıyor, ne yazık ki.
Sayın Erdal Kınacı' nın yazısında sözünü ettiği kanunlar, cezai yaptırımlar boyalı basın ( paparazzi ), günlük haber fotoğrafları veya benzeri sıradan fotoğraflar için geçerli olabilir. Ama bir sanatçı tarafından ortaya konulan, sanatsal içerikli çalışmalar için geçerli olamayacağını düşünüyorum.
Bu çalışmaların ne kadar iyi veya kötü olduğu ancak ve ancak konuya hakim olan uzmanların, bilirkişilerin ve diğer ilgili reseptörlerin takdirine kalmış bir tartışma konusudur.
Zurnanın zart dediği bir başka yere geliyoruz böylece.
Acaba, Türkiye' de bu gibi durumlarda karar yerine geçecek saptamalarda, önerilerde bulunabilecek, en azından tartışmalara gerçek anlamda yön verebilecek uzmanlar, bilirkişiler veya sanatsal yetkinliğe sahip kişiler var mı?
Türk Fotoğrafı' nın evrensel anlamda tek temsilcisi "Ben, dikiş makinesiyle bile fotoğraf çekerim!" gibi yanlış anlaşılmalara meyil verebilecek tuhaf açıklamalarda bulunabiliyorsa,
" Hocaların hocası, Duayen" gibi ünvanlara sahip, akademik eğitimde yön belirleyen bir kişi, evrensel çapta kabul görmüş başka sanat dallarına yönelik dogmatik fikirler savunabiliyorsa,
Türk Fotoğrafını temsil etmek gibi büyük bir misyonu üstlenmiş olan belli başlı kurumlar, dernekler veya benzeri kuruluşlar, fotoğrafı ve fotoğrafçıyı ne idüğü belirsiz, şaibeli yarışmalara peşkeş çekmekle meşgul ise,
( Bunların arasında mutlaka doğru ve dürüst olanlarda var elbette, onları tenzih ederim- kimse kalkıp, "sen bütün yarışmalara ve misyonu doğru olanlara laf ediyorsun" demesin )
Bir Fotoğraf Fakültesinde eğitim veren, misyon taşıyan bir kurumda yöneticilik yapmış bir "fotoğrafçı" eğer böyle bir yarışmaya çalıntı bir fotoğrafla katılıp, derece alabiliyorsa,
İstanbul' da falan-fişmekan bir belediyenin düzenlediği '' en güzel lale fotoğrafı'' yarışmasında ecük-bücük ( ve hatta çalıntı ) fotoğraflara para dağıtan bir jürinin üyeleri isim sahibi, veya fotoğraf eğitimcisi olarak piyasada dolaşabiliyorsa,
Her ne kadar, piyasada Darth Sidious'lar, Darth Vader'ler fink atsa da,
''Yoda'' olmasalar bile, lazer ışınlı kılıçları ile kutsal inekleri kesmekten kaçınmayan Jedi'ların varlığı bayağı rahatlatıcı.
Türk Fotoğrafı ölmemiş, ölmeyecek ama, son zamanlarda çok pis kokuyor.
Daha önce bir forumda bu konuyla ilgili olarak rahatsızlığımı dile getirmiştim. Ufak bir ekleme yaparak yayınlıyorum.
RUHTAKİ EDEPSİZLİK ÖNCE DİLDEN SIZAR
..........................................................................................................................................................................
Son zamanlarda forum sayfalarında gittikçe artan iletişim bozukluğunun anasayfa ile ilgili sorunların daha da üstüne çıktığını düşünüyorum.
Konu başlıkları altında yapılan yazışmalar esnasında iletişimi koparan en büyük hatalardan biri de, insanların birbirine hitap şekli.
Adı, soyadı açık şekilde yazılmış olan bir kullanıcıya:
sadece rumuzuyla hitap etmek
karşınızdaki kişi daha önce mesafeyi belirlemişse ( siz ), bunu kaale almayıp mesafeyi aşmak ( sen )
Diyalog kurduğumuz kişinin yaşına, cinsiyetine, sosyal rolüne uygun olmayan hitap şekli ( örneğin, sizden
yaş olarak büyük olan birisine sadece adı ile hitap ( Aramızdaki mesafeye uygun olarak Sevgi değil, Sevgi Hanım – Ahmet değil, Ahmet Bey / Mesafe var ise, soyadı ile tabii ki )
Karşınızdakine sadece soyadı ile hitap etmek: Karasungur! ( Doğrusu, Sayın Karasungur )
Sayın kelimesini kısaltarak, adı ile küçük yazarak birleştirmek ( sn. Ulaş )
Ya çok büyük cahilliktir, ya da karşınızdaki insanı küçümsemek ve ona hakaret etmektir.
Çok uzun yazıp kimseyi bunaltmak veya kızdırmak istemiyorum. Umarım vermek istediğim mesajı
anlatabilmişimdir.
İlgi duyulduğu taktirde, internette bu konuyla ( görgü ve nezaket kuralları ) alakalı bir çok kaynak bulunabilir.
Diyalektiğin Dibe Vurduğu Anlar
Belli bir konu hakkında fikir alış-verişinde bulunmak, tartışmak istiyorsunuz. Ve diyelim ki bunu, bir fotoğraf paylaşım sitesinin forum sayfalarında denemeye karar verdiniz. Ne yazık ki bu tür platformlarda tartışmayı istediğiniz kişileri seçme hakkınız yoktur. Karşınızdaki tartışma partnerinizin ( ! ) konuya vakıf olmadığını anlamanın ipuçları:
Sizin sorularınıza, savlarınıza cevap vermek yerine,
dini konulardan, kutsal kitaplardan örnekler vermeye çalışır ( Din, Allah, Peygamber, kitabımız şöyle buyurmuş...gibi )
Milliyetçilik ayaklarına yatar ( Sen Türk değilmisin, Sende Türk kanı yok, falan filan )
Sizin kaşınıza, gözünüze hatta çorabınıza sataşmaya başlar.
En son olarak, önce gizlice, takibinde açıkça tehdit etmeye başlar.
İletişim bozukluğu yaşayan bu psikopatları bizim tedavi etmemiz mümkün olmadığı için, ( Böyle platformlarda ekrandan ekrana tedavi imkansızdır ) en ufak işarette tartışmaya son vermek gerek.
Bu psikopatlar Fotoğrafın Zombilerinin Ordusunun en çok mide bulandıran neferleri olmaya adaydırlar.
Bu tipler doğal olarak '' Fotoğrafsal Irkçılık '' ta da yetenekli ve tecrübelidirler .
Fotoğrafsal Irkçılık terimini ilk ortaya atan kişi sanırım benim. Ne anlama geldiğini sonraki yazılarımdan birinde açıklamaya çalışacağım.
...
Bundan bir kaç gün önce bir tv programında iki profesör sohbet ediyordu.Bu sefer ki konu '' Positivizm '' idi. Ya da değil di, ben yanlış anlamışda olabilirim. Konuk felsefe hocası profumuz kendisine sorulan '' Positivizm nedir? '' sorusuna kısa ve mantıklı bir şekilde cevap vermek yerine, lafı sürekli hırıstiyanların bu konudaki başarısızlığına, islamın yüceliğine getirdi. Ama sanmayın ki, bu savını elle tutulur, anlaşılır, en azından yenilir ve yutulur argümanlarla desteklesin. Hayır, ezber şovu yapan bir papağan gibi, sürekli aynı cümleleri tekrarlayıp durdu.
Yarım saatlik bir program boşu boşuna heder oldu, gitti. Bu şekilde ziyan olan sadece tv programları olmasa gerek. İddiasına varım, bazı derslerde bu şekilde boşa kürek sallamakla geçiyor.
'' Positivizm nedir? '' merak edenler için:
Buradan başlayabilirsiniz > http://tr.wikipedia.org/wiki/Pozitivizm
Erdal Kınacı'nın tutuklanması sebebiyle açılan forum sayfalarına ve yazılan yazılara ithafen bazı notlar düşmüştüm. Bunlardan seçmeler:
Erdal Kınacı, tartışma konusu olan fotoğraflarıyla ve özellikle bu son hadiseyle birlikte aslında
TÜRK FOTOĞRAF ESNAFININ fotoğrafını çekti ve sergilemekte şu anda.
Hani şu belgesel fotoğrafçı olduğunu iddia eden, çektiği '' belgesel'' fotoğraflar etliye-sütlüye karışmayan, turist kartpostalları tadında olan, Erdal Kınacı'yı çektiği fotoğraflardan dolayı etik olmamakla suçlayan, daha da ileri gidip '' vatan haini'' ilan eden, ''ben bu işe yıllarımı verdim, Türk Fotoğrafına olan katkım ölçülemez, tartışılamaz'' içerikli/alt metinli ifadeler kullanan ama,
belgesel fotoğrafçılığın haber fotoğrafçılığı ile etle-tırnak olduğunu bilemeyecek veya kabul edemeyecek kadar cahil/artniyetli olan, omurgasız yaratıklar var ya, işte onların fotoğrafıdır bu yaşananlar.
Fotoğraf özgürdür, özgür kalmalıdır !
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
Türk Fotoğrafı için felaket dönemidir bu yaşananlar. Hiç kuşkusuz, fotoğraf tarihine kara bir sayfa olarak geçecektir.
Daha önce vermiş olduğum 2 örnek fotoğrafı baz alarak, basın özgürlüğü ve telif hakları ayrımı
ile ilgili sormak isterim:
Eğer Erdal Kınacı bu fotoğrafları sarı basın kartı sahibi olarak çekmiş olsaydı, bunlar başına gelmez miydi?
Belge ve sanat değeri taşıyan bu fotoğraflar daha mı değerli ve önemli olurlardı, bu suretlede bir tür dokunulmazlıkları mı olurdu?
'' Şeriatın kestiği parmak acımaz '' tadında yorum yapanlara bir tek sözüm var. Şeriatın ( veya kanunun, nasıl isterseniz öyle algılayın ) parmak kesmeye hakkı yok. Bu durumda, parmak kesmekten de öte, kafa koparmaya çalışılıyor. Bu ülkenin tarihi yargısız infazlarla, insanlık ayıbı olan idamlarla dolu.
Söz konusu kanunlar, insanlar tarafından üretilmiş. Gökten zembille inmemiş. Kendisi mükemmel, yani kusursuz olmayan insanların yarattığı kanunların, kuralların kusursuz olmadığı aşikar. Demek ki, kusurlu olan şeyleri değiştirmek mümkün ve hatta gerekli.
'' Şu anda kanunlar böyle, o yüzden siz siz olun, çalıştığınız modellere kağıt imzalatın, ben sadece stüdyoda şöyle ya da böyle çalışıyorum'' demek ne kadar gerçekçi ve mantıklı?
Şu anda yürürlükte olan kanunları ince eleyip, sık dokuduğumuzda, sizinde o, ya da bu fotoğrafda duvara toslamayacağınızdan emin misiniz?
Farzedin ki, stüdyoda modelli çalışıyorsunuz. Fotoğraflar çekildi. Ürün tanıtımı yapıldı. Modellerin giydiği ceketlerden ( tanıtımı yapılan ürün değil ) birisinin üreticisi sizi mahkemeye verdi. Siz çekim yapılırken, markaların görünmemesine dikkat etmiştiniz, ama ceketin tasarımı, kesim şekli, kumaşı, rengi veya başka bir detayından ötürü, hangi marka olduğu ispatlanabiliyor. Ne olacak şimdi?
Bu sadece bir örnek. Gerektiğinde yüzlerce verebilirim. Sivri zekalılık yaparım, modelleri çırılçıplak çekerim, dediğinizi duyar gibiyim.
Bu sefer de medeniyetten, çağdaş düşünceden nasibini alamamış, cinsellikle çok büyük sorunları olan bir tip, bu çıplak fotoğraflara olan alerjisini, çocuk- aile kavramlarını sokarak, sizi savcılığa şikayet etti diyelim.Fotokritikte sıkça rastladığımız bu tipler, eninde sonunda sizi de bulurlar.
Ne olacak şimdi?
Çıplak ( ! ) fotoğraf demişken. Bütün bu olanlardan ve Erdal Kınacı`nın insanlık haklarının nasıl ayaklar altına alındığını ve ne tür tahribatlar yarattığını gören, bundan gaz alarak,
Niko Guido, Ufuk Kıray, Mehmet Turgut ve benzeri fotoğrafçılara aynı olumsuzlukları yaşatmak isteyen sapıklar türedi mi ne olacak?
Adamlar zaten fırsat belliyor. Eğer kanunlar bu sapıkların eline böyle imkanlar verebiliyorsa, bu kanunlarda bir yamukluk vardır.
Bugünden itibaren, fotoğraf makinasıyla sokağa çıkan kişi, potansiyel suçlu ve sapık damgasını yiyecektir. Toplumunun belki de yarısının bu gözle baktığı, damgaladığı fotoğrafçının ne kendine, ne de topluma bir yararı olacaktır.
İçinde yaşadığımız yüzyıl kendisini tamamen görüntüyle ifade eden, tanımlayan bir zaman dilimi. Bilgisayarımızdaki webcam' den tutunda, cep telefonumuzdaki kameralardan, içinde bulunduğumuz, özel veya kamuya açık türlü binalardaki güvenlik kameralarından, sokaktaki binlerce güvenlik kameralarıyla kuşatıldığımız bir yaşam içindeyiz.
Sadece bu sebepten dolayı bile, özellikle görüntümüzle ilgili olarak kişisel haklarımızın sınırlarını yeniden sorgulamamız, değerlendirmemiz gerekir.
Bazen öyle durumlar vardır ki, kişisel haklarımız, toplumsal sorumluluklarımız karşısında sus-pus olmalıdır. Erdal Kınacı'nın fotoğraflarıyla belgelediği durumlar gibi örneğin.
Türk Fotoğrafı için faaliyet gösterdiğini söyleyen, dernek ve federasyon benzeri kurumları ve organizasyonları göreve davet ediyorum bu bağlamda.
Fotoğraf özgürdür, özgür kalmalıdır !
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Sanat, her zaman bilimin, teknolojinin, gelenek ve göreneklerin, toplumsal kuralların, kanunların ve benzeri kavramların bir adım önündedir. Bütün dünyada geçerli olan bir '' sanatsal özgürlük'' kavramı vardır.
Diğer sanat dallarında olduğu gibi, fotoğraf sanatıda en büyük darbeyi yine fotoğrafçıdan yemektedir. Sanatın ''sınırsızlığını'' kavrayamamış olan, esnaf zihniyetiyle üreten ( dikkatinizi çekerim, yaratan demiyorum ), yaptığı işe getirilen her türlü yasaklamaya, kısıtlamaya kayıtsız-şartsız eyvallah diyen,sınırlar hayranı olan ( genellikle sanatsal yetenek ve birikimleride sınırlı tiplerdir ) fotoğrafçılardır bunlar.
Bu tipler '' Bekçi Murtaza '' olmaya pek yatkındırlar.
En küçük fırsatta Bekçi Murtaza ses ve görüntü verir.
Ve fotoğraf kirlenmeye başlar.
Yazdığım her yazıya olduğu gibi bu yazıya da tepkiler aldım.
Yazımda, Türk Fotoğrafına en büyük darbeyi vuranların fotoğraf esnafının olduğunu iddia etmedim.
'' esnaf zihniyetiyle üreten fotoğrafçılar'' diye yazmışım.
Her iki ifade arasında uçurumlar var.
Sen anlamıyorsun diye,
'' Ali topu tut ''
'' Baba bana bisiklet al ''
'' Ayşe ip atla ''
modunda yazma gibi bir mecburiyetim yok benim.
"1945 yılı sonrasında fotoğraf dünyası, yapılan bilimsel çalışmalar, sempozyumlar ve benzeri akademik toplantılar sonucunda, fotoğrafın
’’ Doğrudan Fotoğrafçılık ’’ ve ’’ Sanatsal Fotoğrafçılık ’’ olarak ikiye ayrıldığına karar vermiş. Kabul edilen noktalardan belki de en önemlisi, ’’ Sanatsal Fotoğrafçılık’’ kategorisinde bulunan çalışmalara uygulanan işlemlerin, yapılan müdahalelerin her şeklinin mübah olduğu yönünde olmasıydı."
Üstteki cümleler alıntı değildir. Tamamen bana aittir. Son 15 yıl zarfında fotoğraf alanında edindiğim bilgilere, aldığım derslere, kişisel araştırmalarıma ve elde ettiğim tecrübelere dayanarak kurduğum cümlelerdir.
Şimdi gelelim bazı kaynaklara:
Beaumont Newhall / Geschichte der Photographie (almanca) The History of Photography ( ingilizce)
Fotoğraf tarihinin belki de en önemli yapıtı
Beaumont Newhall hakkında bilgi için :http://en.wikipedia.org/wiki/Beaumont_Newhall
Fédération Internationale de l'Art Photographique (FIAP)
http://www.fiap.net/
Deutscher Verband für Fotografie e.V. ( Alman Fotoğrafçılar Birliği )
( Fédération Internationale de l'Art Photographique (FIAP) üyesi )
Deutsche Gesellschaft für Photographie e.V.
Alman Fotoğraf Topluluğu
DGPh ve diğer uluslararası organizasyonlar tarafından gerçekleştirilen bilimsel, akademik çalışmaların sonuçlarının derlendiği yayınlar:
Bücher ( Kitaplar )
DGPh-Tagungsband „Digitales Bild - Bildung des Digitalen, Band II“
frame # 1 - 1. Jahrbuch der Deutschen Gesellschaft für Photographie
DGPh-Tagungsband „Digitales Bild - Bildung des Digitalen“
Zwischen Wissenschaft und Kunst – 50 Jahre Deutsche Gesellschaft für Photographie
Fotografie im Zentrum – Centrum für Photographie (1999)
Otto-Steinert-Preis 1979 - 1998
30 Jahre Kulturpreis – Deutsche Gesellschaft für Photographie 1959
Zwischen Dokument und Abstraktion (1996)
Quo Vadis? Photographie in Medizin und Wissenschaft - Tagungsbände I bis
Zehn Jahre Deutsche Gesellschaft für Photographie e.V. 1951 – 1961
FORUM 150 Jahre Photographie
Hefte 1955 - 1970:
Prof. Dr. Robert Luther – zum Gedenken (1955)
Beiträge zur Frage des Urheberrechtsschutzes für die Photographie
Gefahren für die Photowirtschaft durch radioaktiven Atomzerfall (1956)
Albert Renger-Patzsch – Versuch einer Einordnung der Photographie (1960
Photographie und Wissenschaft (1961)
Von der Macht und Dienstbarkeit des Lichtes (1964)
Das Menschenbild in der Photographie (1965)
Photographie und Fernsehen – eine Dokumentation (1967)
Wo beginnt das Illigitime? Gedanken zur Spannweite der Photographie (1965)
Über das Schöpferische in der Photographie (1966)
Vom Sinn und Nutzen der Deutschen Gesellschaft für Photographie (1968)
Ausbildungswege zur Fotografie – Studie zur Situation der fotografische
Live-Photographie – eine neumodische Erfindung? (1969)
Grenze und Möglichkeiten der Photographie (1967)
Politiker, Photographen und die Pop-Generation (1970)
Schriftenreihe:
Band 1: "Die deutsche Photoliteratur 1839-1978"
Band 2: "Wie das Photo ins Buch kam" (1984)
Band 3: "Bibliographie der Photographie 1839-1984"
Band 4: "Fotografie Studium in Deutschland" (1993)
Konumuza en uygun çalışmalardan biri
DGPh-Tagungsband „Digitales Bild - Bildung des Digitalen, Band II“
2004 yılının kasım ayında gerçekleştirilen sempozyumun konusu ''High Dynamic Range Imaging“ (HDRI) „Image Based Lighting“ (IBL) idi. Bu tekniklerin fotoğrafta uygulanma ( pratik), akademik eğitimde en sağlıklı biçimde nasıl bir müfredat şeklinde olması gerektiği ve bu tür dijital çalışmaların etik sorunlarının dile alındığı ve sonuca varıldığı bu akademik çalışmanın belgelenmesinde emeği geçen bilim adamları ve sanatçılardan bazıları:
Christian Gapp und H.-Michael Jostmeier, seinerzeit Vorsitzender der DGPh-Sektion „Bildung und Weiterbildung“. Kunsttheorie (Peter V. Brinkemper, Andreas Schelske), konservatorische Aspekte (Martin Jürgens), die photographische Praxis (Horst Dieter Zinn) und den Bildjournalismus (Volker Lensch), Fragen des Urheberschutzes (Dirk Feldmann), die Bildproduktion (Roland Niggemeyer), die Ausbildung an Schulen und Universitäten (Johannes Kirschenmann, H.-Michael Jostmeier) sowie die Verwendung digitaler Technologien aus der Kinofilmproduktion (Axel Lempke, Christian Gapp).
Yıl 1995. Ünlü alman yazar Katja Lange-Müller, eşinin abisi olan, alman tiyatrosunun Bertolt Brecht' den sonra ikinci devi sayılan, şair, yazar ve yönetmen Heiner Müller' i ölümünden 8 gün önce hastanede ziyaret etmektedir. Bana kalırsa, yani benim şahsi görüşüme göre, Heiner Müller Brecht' den daha da önemlidir- çünkü Brecht sadece teşhis yöntemleri sunmakla sınırlı kalırken, Müller biraz daha ileri giderek teşhis ve tedavi çözümleri önermektedir.........Pardon, konumuzla alakalı değil, az kalsın konuyu dağıtıyordum.......... Hikayemize devam edelim.
Katja Lange- Müller aralık ayının 22' sinde Münih' de bir hastanenin kafeteryasında kaynı ile oturmaktadır. Heiner Müller çok ağır hasta olmasına rağmen, palto, ceket, atkısı ve Chenille kazağıyla sanki birazdan hastaneden çıkacakmış gibi bir tavır sergilemektedir. Gelin ve kayınço, köpüklü şarap ( piccolo ) yudumlarken, sohbet ederler.
Katja Lange- Müller, Harry isimli bir arkadaşının, Berlin' de bir hapishanede yatarken tanıştığı Tayvanlı bir karate hocasından dinlediği bir hikayeyi anlatır:
'' Bir zamanlar, bir Zen ustası ve öğrencisi varmış. Usta, diğer öğrencilerinde de olduğu gibi bu öğrencisinide sokaktan almış/ okumuşmuş......vsr.vsr. Bu öğrenci bir süre sonra ustanın en sevdiği, en akıllı, en güvenilir öğrencisi olmuş. Uzun yıllar bu ikili dere-tepe, dağ- bayır gezmişler.
Gündüzleri dolaşır, Kung Fu çalışır ve dilenir, geceleri ise tek kişilik çadırlarını kurup, rastgeldiği gibi uyurlarmışlar.''
( Ben hayatımda hiç çadırda uyumadım, nasıl bir duygudur, bilmiyorum....... Hay Allah, yine konu dışına çıktım... Hikayeye devam :)
''Bir sabah öğrenci çadırından dışarı çıktığında, ustasını önünde bir şişeyle Lotus pozisyonunda otururken görür. Yeşil renkli, uzun ve dar boğazlı, 2 litrelik bu şişenin içinde canlı bir ördek bulunmaktadır. Heiner, hangi cins ördek olduğunu sorar. Katja bilmediğini söyler. Usta öğrencisine, hiç alışık olmadığı bir sertlikte bakarak, bu ördeğin şişeye nasıl girdiğini sorar. Öğrenci ''ben yapmadım, benim suçum değil'' diye cevaplar ve ustadan okkalı bir tokat yer. Usta soruyu tekrarlar. Öğrenci eline şişeyi alır, evirir, çevirir, bu arada ördek dar şişe içinde çırpınmaktadır. Bir süre sonra ustasına '' hiç bir fikrim yok'' der ve anında karnına çok sert bir tekme yiyerek yere yığılır. Acı içinde kıvranmaya başlar. Heiner ördeğin yaşayıp, yaşamadığını sorar. Katja, ''evet, herhalde usta ekmek kırıntıları ve su verdiği için ördek ölmüyor'' der.
Kısa bir süre sonra usta sorusunu tekrarlar. Öğrencisi '' Her ne kadar senin kadar büyük bir usta olmasa da, çok büyük bir başka usta, büyük bir ihtimalle cam üfleme sanatında olan yetkinliğini göstermek için, ördeği çevreleyecek şekilde üflemiş olabilir'' der. Cam üfleme sanatında Türkiyenin çok önde olduğunu okumuştum bir kere. İçinizde bu sanat türüyle alakalı olanlar var mı? Tamam, tamam ''sevgili Ulaş, konuyu dağıtıyorsun'' dediğinizi duyar gibiyim. Kusura bakmayın :) Hikayeye devam:
Usta hafiften, dudağının kenarıyla gülümser, öğrenci gülümsemeye başlar. Usta aniden tekme-tokat girişir öğrencisine. Öğrencinin ağzı-burnu dağılır, dişleri kırılır, kanlar içinde çadırına çekilir ve ağlamaya başlar. Hem ağlar, hem de düşünür. Yıllardan beri yanında olduğu, kendisine şefkatli davranan, hep iyi geçindikleri ustasına ne olduğunu düşünmektedir. Aradan iki gün geçmiştir. Şişe içindeki ördek hem çırpınmakta, hem de ses çıkarmaktadır. Öğrenci, ustasının çıldırdığına kanaat getirmiştir. Hiç beklemeden ustasından ayrılması gerektiğine karar verir. Yoksa bu gidişle ustası onu öldürecektir. Büyük acılar içinde kıvranarak, geceleyin çadırdan dışarı çıkar. Niyeti, gizlice kaçmaktır.Fakat usta öğrencinin çadırı önünde oturmaktadır. Lotus pozisyonundan kalkarak, öğrencisinin yakasına yapışır. '' Söyle bakalım seni gidi aptal, sorumun cevabını buldunmu?'' der ve öğrencisini şiddetle silkelemeye başlar. Öğrenci can havliyle kendisini zor bela kurtarır ustanın ellerinden ve bağırmaya başlar '' Artık sen benim ustam değilsin, çıldırmışsın sen, ördeğin şişeye nasıl girdiği umurumda bile değil. Tek bildiğim, senin bana zarar verdiğin. Beni dövmeye, canımı acıtmaya hakkın yok. O yüzden gidiyorum ben! ''
Ben de beş yıl boyunca Kung Fu eğitimi ( Wing Tsun ) aldım. Bayağı bir dayak yedim bu süre zarfında. Öğrenciyi iyi anlayabiliyorum.
'' Ulaş Bey, konuyu yine dağıtıyorsunuz! ''
'' Tamam, özür dilerim :) Konuya devam.......
Ustanın birdenbire yüz ifadesi değişir, mutlu bir şekilde öğrencisine sarılır. '' Sevgili öğrencim. Çok mutluyum. Biraz uzun sürdü ama, en sonunda doğru düşünürek mantıklı karar verme yetisini kazandın gösterdin. Bundan sonra herşey güzel olacak''. Yanlış hatırlamıyorsam, bu isimle piyasada olan bir türk filmi vardı. Oyuncuları hatırlayan var mı, ben unuttum da.
'' Sayın Karasungur, abesle iştigal bu yaptığınız. Konuyu yine dağıttınız. Hikayeyi sabote ediyorsunuz. Ayağınızı denk alın. Şikayet edilip, askıya alınacaksınız''
'' Ööööfff, tamam yahu, abartmayın bu kadar. Ben sadece kafamdan geçenleri yazıyorum. İfade özgürlüğü denen birşey var, di mi ? '' Hikayeye devam........
Öğrenci ilk önce şaşırır, biraz duraksadıktan sonra, hocasına teşekkür eder. Dersini almıştır çünkü.
Katja, hikayenin bittiğini söyler ve Heiner' e '' ne kadar mantıklı bir hikaye değil mi ? '' der.
Heiner Müller, '' Öğrenci ( en geç ) gitmeden önce şişeyi kırsaydı, ördek bunlardan ( ustadan ve öğrencisinden ) kaçıp kurtulabilseydi, hikaye daha da mantıklı olurdu, bence'' diye cevap verir.
...
